The Lord of the Rings: Conquest

[[spixel] wolle]

Çoğu kişiye göre Fantastik Roman türünün başyapıtı olarak gösterilen Yüzüklerin Efendisi üçlemesi, beyazperdeye yansıyan üç filmi ve piyasaya çıkan oyunlarıyla, şu an bile hafızamızda yer tutmaktadır. Serinin piyasaya çıkan son oyunu The Lord of the Rings: The Battle For Middle Earth 2 ile Orta Dünya’daki işimizin bittiğini düşünüyorduk ki, bu sefer de karşımıza The Lord of the Rings: Conquest çıktı. Bakalım EA bu sefer bizlere neler sunmuş.

Orta Dünya’da Yeniden
Öncelikle bu oyunun üçüncü şahıs gözünden oynanan aksiyon türünde bir oyun olduğunu söylememiz gerekir. Yani kendinden önce gelen iki oyun gibi strateji değil. Oyunda, filmde izlediğimiz savaşlara katılıyor; önce iyilerin bölümünü, daha sonra da kötülerin bölümünü bitiriyoruz. Oyun boyunca her bölümde dört ayrı sınıftan (Büyücü, Savaşçı, Okçu ve Gözcü) bir karakter seçiyoruz ve o bölüm içinde o karakterle ilerliyoruz. Bölüm içinde karakterimizi değiştirebileceğimiz yerler var. Bu yerlere gelip ‘E’ tuşuna bastığında karakter ekranı çıkıyor ve karakterimizi değiştirebiliyoruz. Bu arada oyun içinde her bölümün sonuna doğru oyun bize bir “Hero” (Kahraman) seçmek isteyip istemediğimizi soruyor. Peki, kim bu kahramanlar? İyilerle oynadığımızda Legolas, Aragorn, Gandalf gibi filmden tanıdığımız isimler; kötülerde ise Witch-King, Sarumon ve birkaç kişi daha. Bu kahramanlar, yönettiğimiz diğer karakterlerden çok daha güçlü oluyor, canları daha zor azalıyor ve daha iyi dövüşüyorlar. Fakat tüm bunlara rağmen yine de ölmeyi başarırsanız, bu kahramanlardan biriyle oynamak yerine, başta söylediğim dört sınıftan bir karakteri seçmek zorunda kalıyorsunuz. İyilerle oynadığınız kısım sekiz bölümden, kötülerle oynadığınız kısım ise yedi bölümden oluşuyor. Bu kadar tarafsız bilgiden sonra, artık sıra eleştirilerimize geldi.

Öncelikle oyunun çok kısa olduğunu söylememiz gerekli. Eğer iyi bir oyuncuysanız, oyunu beş saatte rahatlıkla bitirebilirsiniz. Diğer bir önemli ve canımı sıkan nokta ise, oyunun tek düzeliği. Oyun boyunca, malumunuz, savaşlara katılıyor, kaleleri savunuyor ya da işgal ediyoruz. Fakat bu savaş sahnelerini yapımcılar berbat yansıtmışlar. Etrafı parlak çizgilerle çizilmiş 5-10 metre karelik bir alana giriyoruz ve orada savaşıyoruz. Eğer savunma yapıyorsanız alana giren orcları öldürüyorsunuz, saldırı yapıyorsanız da o bölgedeki orcları temizliyorsunuz. Bu olayı böyle birkaç dakika daha tekrarladıktan sonra başka bir yere gidip aynı işlemleri orada da yapıyorsunuz. Oynadığınız bölümdeki “boss”u da yenip o bölümü tamamlıyorsunuz. Bu tek düzelik oyundan aldığınız zevki dibe vurduruyor ve bir de buna bölümlerin kısalığını eklersek, oyun sıkıcı bir hal almaya başlıyor.

Yalnız Savaşçı
Oyunda öldüğünüz zaman, öldüğünüz yerin yakınında yeniden doğuyorsunuz; fakat eğer görevi başaramazsanız, aynı bölüme baştan başlamak zorunda kalıyorsunuz. Açıkçası bu da beni oyundan soğuttu. Çünkü oyunda hakim olan yapay zekasızlık yüzünden, bölgenizi savunurken bir anda 50-60 kadar orcu tek başınıza biçmek zorunda kalıyorsunuz. Tabii bu durumun tersi, kötülerle oynarken de oluyor. Oyun, her ne kadar kolay olsa da, tek başınıza 50-60 orku kesmek zor; bir de bunlara birkaç troll eklediniz mi savunduğunuz bölgeyi kaybetmemeniz mucizelere bağlı kalıyor. Bizim yanımızda bize destek için hiç mi kimse yok? Olmaz mı… Sayıları bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar askerle -ki bu askerlerin bir de yapay zekasızlıklarını eklerseniz, durumun vahameti daha da ortaya çıkar- o kalabalığı durdurmaya çalışıyorsunuz. Bu arada anlatım tarzımdan kaynaklı bir yanlış anlaşılma oluşmasın, oyunda hiç savaş ortamı yok. Dediğim gibi, bir bölüm boyunca kendi askerlerinizden gördüğünüz kişilerin sayısı 30’u geçmezken, düşmandan da maksimum 150-200 arası. Yani oyun sizde ne adamakıllı bir aksiyon havası, ne de savaş havası uyandırıyor.

Oyunun müzikleri, her ne kadar film müzikleri olsa da, hoşuma gitti. Orta Dünya’nın mistik havasını hissetmenize yetiyor; ama oyun içi sesler, savaş havasını yansıtmaya yetmiyor maalesef. Oyunun seslendirmeleri daha iyi olabilirdi. Ayak sesleri, kılıç sesleri, patlama sesleri… hepsi kötüden biraz daha iyi. Grafikler ise, kötüye yakın bir orta çizgide ilerliyor. Mekân tasarımlarının iyi olmasına rağmen, çevre etkileşimine dair bir şeyin olmaması ve yeni moda grafiklerle bağdaşmayan iki sene öncesinin grafikleri nedeniyle oyun, bu dalda da sınıfta kalıyor.

Her bölümü geçtikçe oyun kendini kaydediyor ve tekrar oyuna girdiğimizde, o ana kadar hangi bölümü bitirdiysek, o bölümü seçip oyuna başlayabiliyoruz. Oyundaki kombo sisteminin de yetersiz olduğu bir gerçek. Kılıcından ateş çıkartan savaşçı ya da birkaç büyü bilen bir Gandalf ile bu oyun nereye kadar gider, bilinmez.

Son Sözler
Oyunun grafiklerinin kötü olmasına aldırmadan bu oyunu oynamanızı tavsiye ederdim; ama oyundaki tek düzelik, benim bile canımı sıktı ve size bu oyunu alın, oynayın demeye vicdanım el vermiyor. Eğer büyük bir LotR hayranıysanız, bu seriye olan sevginizin sarsılmaması için bu oyundan uzak durun; ancak normal bir oyuncuysanız, herhalde oyundan uzak durmanızı söylememe gerek yok. Paranıza yazık olur, başka da bir şey olmaz.

Güzel oyunlu günler…

[[spixel] wolle]

EKRAN GÖRÜNTÜLERİ